کاش بر خاک ، بهر من هم دلـبری بود

محرمی  کو.! که دل به دلـدارم رسـاند

کاش دل  ، رام مرهمی از خنجری بود         بر گرفته از شعله یخ بسته

                                                       اکبر:(رسول تنهایی)

این دل شکسته ی از یاد رفته رو، دیوونه تر نکن

چشمای خیس من، این چشمه های غم

دیوونه ی تواند

ای رود مهربون، از روز وصلمون، چیزی بگو به من

حرفی بزن گلم، من کم تحملم

با گریه های تو، روزای شادم، از یاد می برم

اما چه فایده ؟ می ترسم عاقبت، از یاد تو برم

کم گریه کن گلم، من کم تحملم

با چشم های خیس، این چشمه های غم

با گریه ی زیاد، با خنده های کم

انگار تا ابد، با این بهونه ها

جای منو تو هم، دیوونه خونه ها

حرفی بزن گلم، من کم تحملم

با من بمون گلم، من کم تحملم...

اونی که عاشق شده حال منو خوب می دونه

عشق اول،عشق آخر،عشق اولین و آخر

ای تو تنها یار و یاور،هجرتت نمی شه باور

سفرت خوش ای مسافر،ای پرنده ی مهاجر

تو خزون کوچه ی عشق،من یه برگم،تو یه عابر

منتظر نشسته این دل به هوای تو هنوزم

تا ابد قراره انگار که به پای تو بسوزم...

 شام بی فردا دل من
مجنون هر صحرا دل من
رسوا دل من شیدا دل من

و کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت اما بسیار مشتاقم

که از خاک گلویم سوتکی سازد سوتکی باشد به دست کودکی

بازیگوش که یکریز و پی در پی لبان گرمش را به گلویم بفشارد

و آشفته کند خواب خفتگان همیشه خفته را.

در آخر:خداوندا جهانت را چرا و چگونه بنا نهاده ای این همه عظمت و بزرگی ولی در آخر..... هیچ هیچ هیچ

                                                                                             با تشکر از فرستنده متن:امین عزیز

از راه دور تو را می پرستم ای قبله امید من...!!!

از راه دور به تو عشق می ورزم تا دیگر این فاصله ها را احساس نکنی.

از راه دور درد دلهای خودم را به تو می گویم ... و تو را در آغوش محبت های خودم می فشارم.

آری!!! از همین راه دور نیز میتوان دست در دستانم بگذاری و با هم قدم بزنیم.

به خواب عاشقی می روم تا این رویا برایم زنده شود. خاطره هایمان را همیشه در ذهنم مرور می کنم.

و هیچ گاه نمی گذارم خاطره های لحظه دیدارمان از ذهنم دور شود.

این فاصله ها را با محبت وعشقم از بین می برم و کاری می کنم همیشه احساس کنی در کنار منی!!!

و این است برایم یک خواب عاشقانه ، خواب نگاه به چشمان هم ، خواب با هم بودنمان

آری و این است یک فاصله عاشقانه.

عاشق باش چون این راه مقدس است و پایان راه شیرین تر از گذشته است.

 دارم از تو می نویسم.

ای تنها بهانه برای زنده بودنم نفس کشیدنم ای

امید و آرزوی من دنیای من ای تو فصل بهارم

باور کن... باور نکن... !!!

                                           دوستت دارم.

                                           تقدیم به زیباترین گل دنیا

برادرجان نمي‌دوني چه دلتنگم
برادرجان نمي‌دوني چه غمگينم
نمي‌دوني، نمي‌دوني برادرجان
گرفتار كدوم طلسم و نفرينم
نمي‌دوني چه سخته دربدر بودن
مثل طوفان هميشه در سفر بودن
برادرجان، برادرجان نمي‌دوني
چه تلخه وارث درد پدر بودن
دلم تنگه برادرجان
برادرجان دلم تنگه

دلم تنگه از اين روزهاي بي‌اميد
از اين شبگرديهاي خسته و مأيوس
از اين تكرار بيهوده دلم تنگه
هميشه يك غم يك درد و يك كابوس
دلم تنگه برادر جان
برادر جان دلم تنگه

دلم خوش نيست غمگينم برادرجان
از اين تكرار بي‌رؤيا و بي‌لبخند
چه تنهايي غمگيني كه غير از من
همه خوشبخت و عاشق، عاشق و خرسند
به فردا دلخوشم شايد كه با فردا
طلوع خوب خوشبختي من باشه
شب رو با رنج تنهايي من سر كن
شايد فردا روز عاشق شدن باشه
دلم تنگه برادرجان
برادرجان دلم تنگه

«محصول غم»

دیگــر ز چـه آیــی تـو ای بــاد خزانی          خشکیده درختـم در ایـن بــاغ جـوانی

بـر سفـره قلبم دگـر رنگ صفـا نیست          در آن نتـوان یافـت بـه جز آه و فغـانی

جـز عمـر نـدارم کـه دهـم  پای وفایت          ای یــار وفـا کـن که تـو اینگونـه توانی

تـدبـیـر دلت کـن نــه آسـایش اغـیـار          بـاشـد کـه کنند جان تـو را طردِ جهانی

آیـیـن کجایست که دلدار کـُشد عاشق          بر این سنــن پـوچ چه کس داده معانی

سیمـا ز چـه پوشی  بر این کور نگاهت          بـر جمـلـه عیـان و بــه مــا بخـت نهانی

راهـی بـه حریمت بـه شب و روز نیابم           غیـرت ز چـه ورزی مگـر مَـردِ زنـانی؟

بـا مــن سخنـی گـو ، گشـا قفل زبانت           آخــر ز چـه رنجی؟ ز چه آخر نگرانی؟

حرفی بزن ای یار مکن قصه بـه تکرار           ایــن را همـه دانـنـد که شیـریـن بیـانی

نـور از تـو بخیـزد بـه دامـان تو پیچـد           پنهـان نکنـم مـن تـو خـورشیدِ زمـانـی

لیکــن بــه دل مــا نگــاهــی ننمایــی            شب سهـم مـن و روز همـه بــا دگرانی

مـن رخـت نبنـدم ز سرکوی تو هرگز           تــا خـود نگـویـی و از آن کـوی نــرانی

گـر از مـن عـاشـق همه دنیـا بگیـرنـد           تلخــی نکنـم بــاز ، کــه دانـم همه آنی

این قصـه نگفتـم که رحمم کنی ای یـار          محصـول غمـم بـود کـه دانـم همه دانی